Kunst ohne Grenzen.

Poesie

Zatrzymać Chwilę

To nic, że czas ucieka – ja się nie boję!
Zatrzymam cudowną chwilę mego istnienia,
W blasku gwiazd – i wiem, że to moje.
To nic, ze minęła już jesień – to niczego nie zmienia,
Chwyciłam mocno promień, który rozjaśnia mi życie
I choć smutno i tęskno mi, przyznam się szczerze,
Będę zawsze z Tobą na najwyższym szczycie,
Zatrzymam tę chwilę – ja w to mocno wierze.

Popatrz, srebrzysty płatek śniegu leci z nieba,
Boisz się, że się w mych dłoniach rozpłynie?
Nie martw się, zaczaruję go, jeśli będzie trzeba,
Na wieczne czasy zatrzymam go w tej godzinie,
W obrazie, w muzyce i w mym sercu – dokonują się takie czary.
Gdy podniesiesz swój wzrok utęskniony do góry,
Mimo, że czas bezlitośnie odmierza zegar stary,
Zobaczysz zaklęty płatek śniegu i mnie – mimo, że nadeszły już chmury.

Zatrzymam radość życia, uśmiech – to w mojej mocy.
Z cudownym uczuciem odchodzimy w zaświaty,
Milczący, choć z mocno bijącymi sercami tamtej nocy.
Po drodze z pachnących łąk zbieramy najpiękniejsze kwiaty,
Wsłuchując się w śpiew skowronka, co po niebie leci,
Który potem przypominac Ci będzie mój głos tkliwy
I choć nadejdą dni ponure, mój promien Cię oświeci,
Zatrzymaj równiez i Ty te chwile i bądź szczęśliwy.

Krystyna Meduna

< zurück