Kunst ohne Grenzen.

Poesie

Ojczysty Promień

Rozwidniał, rozweselał mi cały świat,
Przybiegłeś tu do mnie po wiosennej łące
I przyniosłes polskiej wiosny piękny kwiat,
Rozbudzając me serce do Ciebie bijące.

Przysiadłeś tu po cichu, bez żadnego szmeru,
Zmęczony drogą, przemoczony od deszczów,
Rozlałes nade mna moc wiosennego eteru,
Który doprowadza mnie do rozkosznych dreszczów.

Przypominają mi się me sny słoneczne,
Które miałam kiedyś, tam, tamtej wiosny,
W kórych nuciłes mi pieśni odwieczne,
Rozpraszając chmury i witając poranek radosny.

Patrzę na Ciebie i na te wiosenne rośliny,
Tęsknię, kiedy wreszcie ujrzę me dusze bratnie,
Czekam, odmierzam miesiące, dni i godziny,
Już marzę, zostawiając tu cierpienia ostatnie.

Krystyna Meduna

< zurück

Werbeanzeigen