Kunst ohne Grenzen.

Poesie

Ogrzej me serce…

Ogrzej me serce z lodu
Zranione nienawiścią, bólem i trwogą.
Rozpal w nim płomień miłości,
Zgaszony brutalnie przez tortury ducha.
Daj memu sercu znów tę moc,
Zrodzoną nową iskierką nadziei
W nowy cudowny utęskniony świat.

Ogrzej me serce…
Pięknem czarodziejskich pól,
Iskrzącym srebrnym blaskiem gwiazd,
Zamiast krwawymi armatnimi dziurami.
Otocz mnie i ukołysz w błogim głębokim śnie,
Tęczą kolorowych nieprzemijających marzeń,
Pełnych dziwnych i niespożytych sił.

Ogrzej me serce…
Cudowną melodią wiosennych słowików,
Żeby wróciło wreszcie do domu naszego.
Niech ten silny, mroźny wiatr rozwieje
Ślady barbarzyńskich wojen i zgrozy.
Nie dopuść by zaszło złociste słońce
Nie wszystko w mym sercu już zagasło.

Krystyna Meduna

< zurück

Werbeanzeigen