Kunst ohne Grenzen.

Poesie

Byc kobieta….

Kobiety są jak kwiaty na łące;
Kolorowe, pachnące, delikatne,
Choć zdarzają się również takie jak osty,
Też pięknie, dumne, odważne, choć kłujące.
Wtedy trzeba bardzo uważać,
Bo można się nawet bardzo zranić.
Spaceruj więc po łące ostrożnie,
Uważaj również, żeby nie zdeptać
Tych delikatnych, suptelnych i wrażliwych.

Zawsze, kiedy świeci Boskie słońce,
Wszystkie spragnione życia i energii kwiaty
Podnoszą głowy ku bijącej jasności,
By czerpaċ z niej radość i siłę.
Pózniej uszczęśliwione, zachwycone swą urodą,
Z nonszalancją pokazują swe piękno,
Urzekając wszystkich spragnionych pełnego życia.

Pachnące zioła uzdrawiają,
Świeże, soczyste dają pokarm zwierzynie,
Inspirują do kreatywnych działań,
Wspierając niebywałą, czarodziejska siłą.
Napełniają czasem nasze już zwiędłe i ciche serce
Prawdziwą miłością, dobrocią i roskoszą.

Czy słyszał kłoś, żeby zakrywano łąkę ?
Żeby nie pozwalać oddychać naturze,
Nie dać chorym kwiatom słońca, wody i powietrza,
Zniszczyć je i zburzyć cały naturalny porządek,
Zmuszać do oglądania monotonnej szarości i brzydoty,
I tak upodlić człowieka,
Żeby nie mógł już myśleć, tworzyć,
Tylko zabijać z dzikiej zazdrości.

Nie można żyć bez słońca, powiewnego wiatru,
Błękitnych fal kryształowej, zdrowej wody,
Przestrzeni, wolności i prawdziwej miłości.
Przypatrz się dobrze wonnym kwiatom na łące,
Naucz się od nich mądrości życia
I zbuduj tę utęsknioną kolorową krainę
Pełną pięknych, idealnych snów.

„4.3.2011 „100 Jahre österreichischer Frauentag, 150. Ausstellung Kunstgalerie Meduna“
< zurück

Werbeanzeigen